Home Family Niets is meer hetzelfde

Niets is meer hetzelfde

by Calliat

2018 begon niet fijn… Het was een hectisch, emotioneel ritje in de achtbaan waar even geen eind aan leek te komen. Want hoe leuk de uitkijk ook was om samen te gaan wonen met de liefde van mijn leven, hoe groot plotseling onze schrik werd. Niets zou namelijk meer hetzelfde zijn…

Ik was ieder moment van de dag met mijn gedachtes bij mijn opa.

15 januari kreeg een dubbele wending, in de ochtend had ik om 8 uur mijn contract opgezegd en ’s middags kreeg ik een telefoontje van mijn moeder dat mijn opa plotseling was opgenomen. Met een dubbel gevoel leefde ik door de week heen en was ik intens verdrietig. In mijn hoofd was ik bezig met de verbouwing, met de verhuizing die op de planning stond, mijn laatste werkdagen in het ziekenhuis en ik was ieder moment van de dag met mijn gedachtes bij mijn opa.

Mijn familie vroeg ook of ik wel het weekend van 25 januari zou gaan verhuizen, omdat mijn opa zo slecht lag. Voor de mensen die mij kennen, ik ben een familie mens maar als ik iets wil, dan komt het er ook… Zo ook de verhuizing zou doorgaan, hoe dan ook! Helaas heb ik in die week afscheid moeten nemen van mijn opa en zijn wij tussendoor verhuist. Geloof me, mijn hart was gebroken en mijn lichaam was best uitgeput…

Geen zin om met elkaar te praten, geen zin om elkaar aan te kijken, we zaten daar maar in ons eigen coconnetje. 

Vijf dagen na de verhuizing, zaten mijn liefste en ik in de auto naar Beverwijk, omdat de volgende dag de uitvaart van mijn opa was. Onderweg werden wij gebeld met het nieuws dat het niet goed ging met de oma van mijn liefste. Met een onzeker gevoel zijn wij naar Beverwijk gereden en hebben wij onderweg niet veel met elkaar gesproken. Een ritje van 1,5 uur, met weinig woorden maar enorm veel gedachtes. Geen zin om met elkaar te praten, geen zin om elkaar aan te kijken, we zaten daar maar in ons eigen coconnetje. Bij aankomst bij mijn ouders kregen wij het verdrietige nieuws te horen dat plotseling de oma van mijn liefste was overleden. Opnieuw werd mijn hart gebroken, mijn liefste was intens verdrietig en het verdriet werd door mijn ouders opgevangen. Want ook zij konden dit niet geloven…

De eerste weken werden wij, mijn familie, liefste en ik, geleefd. Het verdriet droegen wij iedere dag mee, we spraken er met elkaar veel over en zochten steun bij elkaar. Af en toe moest ik nog naar Haarlem om daar te werken, maar met mijn hoofd was ik er niet bij. Tussendoor had ik nog een sollicitatiegesprek, werd ik aangenomen bij mijn huidige werkgever en moest ik afscheid nemen van mijn werkplek in Haarlem. Ik was tussendoor begonnen met een nieuwe opleiding voor mijn nieuwe baan en had in de week van Carnaval examen. Oh, wat keek ik toch uit naar Carnaval! EIN-DE-LIJK zou ik proeven wat het nou eigenlijk inhield, maar helaas, ook dit jaar was het mij niet gegund…

Met een thermometer in mijn kont, die gelijk naar de 40 graden steeg, wist ik het meteen; voor mij waarschijnlijk wéér geen carnaval…

Op mijn laatste werkdag in Haarlem voelde ik mij niet helemaal topfit, maar voelde mij nog net niet ziek genoeg. Ook kon ik het niet maken, om mij ziek te melden op mijn allerlaatste werkdag. Ik voelde mij steeds beroerder, maar toch om 6:00 uur in de auto gestapt om vanaf Waalwijk naar Haarlem te rijden. De werkdag leek niet om te gaan en de minuten leken wel uren. Uiteindelijk halverwege de dag kon ik bijna niet meer praten, begon ik steeds meer te hoesten, voelde het kantoor aan als een vrieskist en kreeg ik bijna medelijden met mezelf (já écht!). Uiteindelijk was het kwart over vier, verliet ik het ziekenhuis voor de allerlaatste keer als medewerkster en stapte ik in de auto om te huilen. Ik voelde me moe, geleefd, ellendig en ik wilde alleen maar naar huis toe. Uiteindelijk was ik na een rit van drie en half uur thuis. Huilend stapte ik uit de auto en mijn vriend zag het meteen; dit was niet goed… Bij thuiskomst ben ik gelijk op de bank gaan liggen met een thermometer in mijn kont, die gelijk naar de 40 graden steeg, wist ik het meteen; voor mij waarschijnlijk wéér geen carnaval…

Na drie dagen ijlen met flinke koorts (41 graden), geen stem meer te vinden en een bezorgde vriend, werd ik naar de huisartsenpost gesleept. De assistente dacht eerst dat ik al een dag Carnaval erop had zitten, maar helaas; was dat maar zo… Met een antibioticakuur op zak, een longontsteking rijker en een overbezorgde vriend, ging ik weer huiswaarts. Het was prut, het was ellendig, het was vreselijk…

Ik erachter gekomen hoe rijk ik eigenlijk ben

Nu zijn we maanden verder, voel ik me sterker dan ooit en bof ik maar met de steun en toe verlaat dat ik in Brabant heb gevonden. Want begin van dit jaar hebben mijn liefste en ik een enorme relatie test gehad en ben ik erachter gekomen hoe rijk ik eigenlijk ben met mijn liefste familie, knappe vrienden, mijn oogappeltje Boudewijn en natuurlijk met mijn allergrootste liefde van mijn leven! Samen kunnen wij alles aan.

Liefs,
Amber

5 comments
0

You may also like

5 comments

Erica 15 juni 2018 - 21:28

Zoals het is! Mooi geschreven Amber! ❤ ❤

Reply
Calliat 25 juni 2018 - 21:28

Dank je wel! ❤

Reply
Amber van leeuwen 17 juni 2018 - 16:06

Ja jullie hebben een hele moeilijke start gehad we hebben jullie daar toen zo veel mogelijk in proberen te steunen het positieve hiervan is dat we dichter tot elkaar gekomen zijn wij blijven voor jullie zorgen en het gezellig hebben samen we houden van jullie
Amber wat heb je je verhaal weer mooi beschreven knap hoor
Dikke knuffel van ons
Gérard en mirian

Reply
Karin 27 juni 2018 - 21:01

Zo is dat Amber. Na moeilijke tijden kun je je rijk rekenen met wat nu hebt. Dat jullie nog een lang en gelukkig leven mogen hebben.
“Na regen komt zonneschijn”

Reply
Calliat 21 augustus 2018 - 20:09

Dat is heel lief van jou!

Reply

Leave a Comment

Livvinn.com gebruikt cookies om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, ga ik er vanuit dat je ermee instemt. Oke Read More