Home Life Een week van afscheid en rouwen…

Een week van afscheid en rouwen…

by Calliat

Zoals de meeste van jullie weten, ben ik een enorme dierenliefhebber. Ik vind echt (bijna) alle dieren leuk, schattig, lief, etc. En natuurlijk heb ik zelf thuis twee enorme oogappels van dieren, waar ik écht de hele wereld voor over heb. Althans ik had twee oogappels van dieren… Helaas heb ik vorige week woensdag, na meerdere malen bezoekjes aan het Dier Medisch Centrum, afscheid moeten nemen van mijn lieve konijnenmeisje, Kees.

“Er komt echt géén konijn, nee echt niet. Vergeet het maar…

Ik had altijd al geroepen; “als ik op mezelf ga wonen, neem ik huisdieren…” Zo riep ik dat ook vijf en half jaar geleden, toen ik samen ging wonen met mijn ex-vriend. (Mijn vader was trouwens konijnen fokker in de Franse Hangoren, en wilde ik óók graag zo’n schattig konijntje hebben ;-))) Mijn ex vriend dacht daar overigens totaal anders over en riep; “Er komt echt géén konijn, nee echt niet. Vergeet het maar…” Ach ik ben Amber niet, als ik tóch voor elkaar krijg wat ik écht wil. Dus vier en een half jaar geleden, verwelkomde ik Kees in ons appartement. Ja, appartement! Kees had daar haar eigen balkon en ik beloofde toen aan mijn ex vriend, dat ik goed voor haar zou gaan zorgen. Die belofte ben ik na gekomen, en heb ik tot Kees haar laatste dag er alles aan gedaan om voor haar te kunnen zorgen.

Een hele kleine mini Kees

“De haat-liefde verhouding tussen mijn ex en Kees werd veel groter”

Mijn ex en ik zijn na het appartement verhuist naar een eengezinswoning, en daar had Kees de nodige ruimte in de tuin. Ook toen waren de meningen verdeeld, en werd de haat-liefde verhouding tussen mijn ex en Kees veel groter. Ergens eigenlijk ook wel logisch… Kees at namelijk bijna alle planten op in de tuin. Plantte je verse bloemen, die waren de volgende dag verdwenen. Ze at echt werkelijk alles op, héél irritant. Dus stonden er op een gegeven moment wat kruiden plantjes in de tuin, en een taxushaag. Aan de taxus mocht Kees wél eten van mijn ex vriend, deze plant is namelijk giftig. Ook hier at Kees een enkele keer van, en nog huppelde zij vrolijk door te tuin :-))).

“Kees hield van veel aandacht… ;-)))” 

Toen mijn ex vriend en ik uit elkaar gingen, heb ik Boudewijn en Kees mee genomen naar mijn ouders. Kees mocht vertoeven in de tuin, kreeg alle vrijheid, liefde én aandacht die ze nodig had. Ja, want Kees hield van veel aandacht… ;-))) De hond van mijn broertje, Bobby, was helemaal gek van Kees en ook Boudewijn zocht liefde en aandacht bij haar. Kees vond het allemaal best, liet niets merken dus ik maakte mij ook geen zorgen. Althans ik dacht dat ik mij geen zorgen hoefde te maken…

Kees, Boudewijn en Bobby

“het pus stond werkelijk al in de starthouding om uit te barsten”

Kees werd ook weleens door Bobby achter na gezeten in de tuin en liep de laatste weken wat mank. Ik dacht dat ze haar pootje had verzwikt en liet het even voor wat het was. Kees liet zich op een gegeven moment niet meer door mij oppakken, en toen begon het een beetje bij mij te borrelen in mijn buik. Ik ging me meer zorgen maken, en trouwens ook om haar ogen. Kees had last van ontstoken ogen, dus toen ik dat wilde schoonmaken, viel mijn oog op een enorme pus bult op haar rechter pootje. Gatver, het pus stond werkelijk al in de starthouding om uit te barsten en toen heb ik gelijk de Dierenarts gebeld.

“Ik wil alleen maar het beste, en koos ik voor mijn gevoel voor de beste keuze”

Na een leegknijpsessie van pus, een antibiotica prik en pijnstilling te hebben gehaald bij de dierenarts, kon ik weer huiswaarts met een vreselijk boos konijn. Wát was ze boos en uitgeput toen wij thuis kwamen! Mijn portemonnee was inmiddels ook een stuk lichter, maar het voelde wel goed. Want voor mijn gevoel, had ik mijn geld goed besteed ;-))). Want ondanks dat dieren niet kunnen praten, wat me wel leuk lijkt eigenlijk, is ook de gezondheid van hen ontzettend belangrijk. Dieren zijn afhankelijk van hun baasje, en ook was Kees afhankelijk van mij. Vandaar dat ik gelijk contact heb opgenomen met de dierenarts na het zien van die pusbult. Want ik begon me zorgen te maken, erge zorgen om een konijn wat niet kon zeggen wat ze voelde.

Helaas ging het steeds slechter, Kees voelde magerder aan (ze wás trouwens 6 kilo schoon aan de haak) en ben ik die week daarna wéér naar de dierenarts gegaan. De dierenarts gaf aan dat de wond, die er inmiddels was ontstaan op haar pootje, 50% uit zich zelf zou helen. De andere 50%, de kans dat het niet zou helen, was waarschijnlijk de meest reële kans en kwam ik voor de keus te staan voor een eventuele operatie. De dierenarts zou de wond dan operatief schoon- en dichtmaken. Ik wil alleen maar het aller beste, en koos ik voor mijn gevoel voor de beste keuze; om haar te opereren. De operatie kon gelijk de dag erna gepland worden, en ik kon haar om acht uur ’s ochtends brengen. Dat was gelijk ook de laatste keer dat ik Kees, hoe gelukkig ze ook was, uit haar vertrouwde tuin plukte om haar te helpen.

“Mijn hart brak werkelijk waar in duizend stukjes en de wereld stopte met draaien”. 

’s Middags zou ik rond een uur of vier gebeld worden door de dierenarts, ik werd alleen al om half drie gebeld. Het was niet goed met Kees, de operatie kon niet door gaan en het was beter om haar te laten in slapen. Ik hoorde van het telefoongesprek maar de helft, mijn hart brak werkelijk waar in duizend stukjes en de wereld stopte met draaien. Ze hadden Kees wel in slaap gebracht, en voor de zekerheid had de dierenarts foto’s gemaakt van haar pootje. Op de foto was te zien dat haar gewrichten helemaal verdwenen waren door een bottumor. Er waren enkel wat losse botjes te zien op de foto. Toen ik ook de foto zag, voelde ik mij echt heel ellendig. Wát een pijn moet ze gehad hebben, alleen botjes die over elkaar geschuurd hebben! Dat verklaarde trouwens ook waarom zij niet meer op haar pootje kon staan.

Ik had steun nodig om naar Kees toe te gaan, en ik wilde ook meteen naar haar toe. Mijn vriend woont helaas aan de andere kant van Nederland, en kon er niet voor mij zijn. Ook mijn ouders waren aan het werk, dus had ik mijn oma meegevraagd ter ondersteuning. Ik kon namelijk niet alleen gaan, ik kon haar niet alleen in laten slapen…

Praten, kussen, knuffelen én afscheid nemen…

“Ik heb Kees stevig vastgehouden, gekust, geknuffeld én tegen haar gepraat”

Op het moment dat ik de dierenkliniek binnenstapte, reageerde Kees op mijn stem volgens de assistente. De assistente gaf aan dat het bijzonder was bij konijnen, en dat je dat zelden ziet. Dat deed mij goed, gaf mij een soort trots gevoel. Een bijzonder gevoel, wat ik niet kan omschrijven…
De dierenarts gaf mij de gelegenheid om afscheid van haar te nemen, en hierbij likte Kees over mijn gezicht. Soort van kus, alsof ze blij was om mij te zien en mij wilde laten weten dat het goed was zo. Uiteindelijk heeft zij een prik gehad, wat ik echt vreselijk vond om te zien. Ik heb Kees stevig vastgehouden, gekust, geknuffeld én tegen haar gepraat. Uiteindelijk is Kees op dinsdag 15 augustus 2017 in mijn armen overleden, en is de hemel (jammer genoeg) een ster rijker…

Hét was voor mij een slopende week, en heb ik echt enorm veel verdriet gehad. Voor de mensen die geen huisdieren hebben, zullen dit misschien overdreven vinden; “rouwen” om een huisdier. Dat maakt mij echt niets uit, want iedereen doet alles op zijn of haar eigen manier ;-))). Ook Boudewijn heeft het er trouwens moeilijk mee gehad, althans dat denk ik… Boudewijn zat haar steeds te zoeken in de tuin en ook hem heb ik afscheid van Kees laten nemen, door Boudewijn aan Kees te laten ruiken…

Mijn oogappels

Ik hoop ook dat jullie begrijpen dat er hierdoor iets later dan normaal, een blog online kwam. Helaas horen er naast de leuke dingen, ook minder leuke dingen. En ook de minder leuke dingen, zal ik delen. Want niet alles is altijd maar rozengeur en maneschijn ;-)))

Liefs,
Amber

 

3 comments
0

You may also like

3 comments

Erica 21 augustus 2017 - 18:47

😢😭

Reply
Kelly 21 augustus 2017 - 18:49

❤️❤️ Wat onwijs mooi beschreven lieverd en wat ontzettend dapper hoe je het allemaal gedaan heb, kees kon geen betere baas wensen! Je bent een top baasje!

Reply
Calliat 21 augustus 2017 - 19:00

Lief van jou snoes! :-*

Reply

Leave a Comment

Livvinn.com gebruikt cookies om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, ga ik er vanuit dat je ermee instemt. Oke Read More