Home Life Wat wilde ik nou? Een carrièreswitch?

Wat wilde ik nou? Een carrièreswitch?

by Calliat

Gedurende mijn loopbaan periode, heb ik geproefd van verschillende (bij)baantjes. Zo heb ik in de afwas gestaan, in de keuken gewerkt, achter de bar lopen springen (én natuurlijk gewerkt), in de bediening mijn benen onder mijn lijf gelopen, in de thuiszorg gezeten om te poetsen en heb ik mezelf gezworen om nooit een krantenwijk te nemen. Ondertussen zat ik ook op school, heb ik deelgenomen aan de opleiding Uitvoerend Horeca Ondernemer aan de Hotelschool van Amsterdam, deze opleiding heb ik niet afgemaakt. Uiteraard moest ik wel een nieuwe opleiding zoeken, omdat ik nog leerplichtig was. Uiteindelijk heb ik voor de Verpleegkunde opleiding gekozen en heb ik mijn diploma gehaald voor algemeen verpleegkundige in het ziekenhuis.

Toen ik eenmaal in het ziekenhuis werkte, heb ik een enorm leuke tijd gehad. Ik voelde me soms best “stoer”, ik wist enorm veel, leerde enorm veel van collega’s, heb ik fijne patiënten verpleegd en heb ik de meest bijzondere dingen gezien, geroken en gehoord. Nee, niet geproefd ;-)) (Oh, behalve de vele kapsalons, broodjes shoarma’ s en de pizza’s die mijn collega’s en ik bestelde in de nachtdiensten…). Het plezier was op een gegeven moment snel voorbij, toen ik zelf lichamelijke klachten ging ontwikkelen. Ik dacht in eerste instantie dat het aan mijn privéleven zou liggen. Ik was namelijk toen enorm zoekende naar wat ik nou wilde. Want wat wilde ik nou precies? Wat was er aan de hand? Op een gegeven moment wilde ik niet meer op de werkvloer zijn, ik voelde me zelf de patiënt en op een gegeven moment viel ik helemaal uit! Dit alles, heeft ruim twee á drie jaar gesluimerd.

Uiteindelijk heb ik diverse lichamelijke onderzoeken gehad waaronder ook een scopie, dit om de ziekte van Crohn uit te sluiten (mijn moeder heeft namekijk de ziekte van Crohn en ik wilde echter nooit weten of ik het ook zou hebben. Het kan namelijk erfelijk zijn). Ik was namelijk enorm moe en was ik dagen gezegend met diarree. Echt.wat.een.geluk. Na een goede uitslag van de scopie en meerdere bloed uitslagen zonder gekkigheid, had ik nog steeds last van van alles. Persoonlijk dacht ik echt niet te weten wat er nou precies aan de hand was, ik vond het echt mega vervelend (dit is nog heel zacht uitgedrukt…). Ik kon niet werken, maar wilde wel en vervolgens trok ik het niet meer. Uiteindelijk ben ik bij een bedrijfsarts op bezoek geweest en legde ik daar mijn problemen uit. Het was gek, maar mij werd de vraag gesteld of ik mijn werk wel leuk vond. Voor ik het wist, zat ik me daar toch een potje te janken, dat ik gewoon schrok van mezelf. Waarom moest ik huilen? Hallo, ik was toch geen klein kind? Of toch wel? Uiteindelijk legde de arts de vinger op de zere plek en begon hij te poeren in de plek. Uiteindelijk gaf het mij het gevoel alsof ik weer kon ademen, het gaf mij enorme opluchting en ik voelde de rust terugkeren in mijn lichaam. Nú wist ik wat ik mankeerde, waarom mijn lichaam allerlei klachten ging ontwikkelen en waardoor ik blokkeerde. Want stress is echt een mega killer! Nu had ik dus al die tijd met heel veel stress gewerkt omdat ik dus niet op mijn plek zat en ontstonden er allerlei vage klachten.

Nu het hoge woord er bij de bedrijfsarts was gesproken, heb ik meteen mijn moeder gebeld. Dit vond ik namelijk echt heel moeilijk. Mijn moeder wilde namelijk altijd zelf verpleegkundige worden, maar doordat ik (en daarna mijn broertjes) in het jonge leven van mijn ouders kwam, is er besloten dat mijn moeder voor haar kroos zou gaan zorgen. Het is nog steeds haar droom om verpleegkundige te worden en ik gun het haar enorm! Maar, omdat zij zó trots op me was toen ik mijn diploma gehaald had (geloof me, de opleiding is mega pittig!) en verpleegkundige was in het ziekenhuis, had ik het idee dat ik haar hart ging breken. Dit heb ik misschien wel gedaan, maar dit liet ze niet blijken. Ze wilde maar al te graag dat ik wat zou vinden, wat wél bij me zou passen. Weer kwam er rust in mijn lichaam door de woorden van mijn moeder tussen mijn tranen door.

Al snel kwam ik in een traject terecht met een coach. Had ik diverse 1 op 1 sessies en werd dit aangeboden vanuit mijn toenmalige werkgever. Samen, maar vooral ikzelf, gingen we op zoek naar wat ik nou precies wilde. Waar lagen mijn sterke en zwakke punten? Waar liggen mijn interesses? Oh, ik heb zo veel onderzoek gedaan dat ik er op een gegeven moment helemaal simpel van werd. Uiteindelijk ben ik gaan solliciteren op openstaande vacatures op dat wat mij leuk leek: een planners functie (met name vacatures voor personeelsplanner). In het ziekenhuis heb ik namelijk de planning van de Flexpool Kliniek tijdelijk ondersteund en dat sprak mij enorm aan. Vandaar mijn voorkeur naar een planners functie.

Er zijn vijftien sollicitaties de deur uit gegaan en uiteindelijk kreeg ik weinig tot geen antwoord terug (ja, het is blijkbaar vrij normaal om een kandidaat gewoon niets meer te laten weten). Op 31 december 2017, kreeg ik reactie op mijn sollicitatie en kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek. Op 2 januari vond het eerste gesprek plaats, er volgde een tweede gesprek, moest ik een assessment doen en ik zou meteen deelnemen aan een nieuwe opleiding. Ook kreeg ik een bedrijfsauto. Mijn nieuwe baan was binnen en wat was ik enorm blij! Mooier kon het eigenlijk niet worden!

Uiteindelijk is het een hele zoektocht geweest, en ben ik nu gezegend met een leuke baan en kom ik niet meer iedere dag zó moe thuis. Stap ik niet meer half kotsend in de auto van de stress en kan ik er open over praten en ga ik echt niet meer doen wat ik niet wil. Dat heb ik wel geleerd ;-))).

Liefs,

Amber

0 comment
2

You may also like

Leave a Comment

Livvinn.com gebruikt cookies om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, ga ik er vanuit dat je ermee instemt. Oke Read More